Banyak anak
De Dood van de Adat In Indonesië is de familie de hoeksteen van het bestaan. Het principe van "Banyak anak, banyak rejeki" (veel kinderen, veel zegeningen) is geen ouderwets bijgeloof, maar een overlevingsstrategie die al eeuwen werkt. De westerse "childfree"-ideologie is een frontale aanval op deze natuurlijke orde. Terwijl de Indonesiër investeert in zijn nageslacht en daarmee in de continuïteit van zijn volk, kiest de moderne Nederlander voor een steriel bestaan zonder erfgenamen.
Waar komt deze ideologie vandaan?
De wortels van het childfree-begrip liggen in de 20e eeuw, vooral vanaf de jaren 1970 in de Verenigde Staten, als onderdeel van bredere veranderingen rond individuele rechten, seksuele bevrijding en feministische bewegingen. Het idee dat ouderschap een optie en geen plicht is, verspreidde zich vervolgens ook naar Europa
De Decadente Bule
Het is een schokkend contrast: de Nederlandse bule reist naar de archipel om de "vriendelijkheid" en "warmte" van de Indonesische cultuur te consumeren, maar verwerpt de bron van die warmte: het grote gezin. De "childfree" Nederlander is een morele consument die de vruchten plukt van een vitale, jonge samenleving in de Tropen, terwijl hij thuis zijn eigen stamboom laat doodlopen. Het is een vorm van spiritueel kolonialisme: wij willen wel hun zon en hun bediening, maar we weigeren hun fundamentele levenskracht – de voortplanting – te respecteren.
Demografie als Machtsmiddel Laten we de logica volgen: macht is een getallenspel. Een cultuur die geen kinderen meer produceert, geeft haar recht op bestaan op.
De "childfree"-trend in Nederland is feitelijk een capitulatie voor de geschiedenis. Indonesië groeit, bouwt en bruist, gedreven door een jonge bevolking die begrijpt dat een kind de enige echte garantie is op een toekomst. De Nederlandse "childfree"-aanhanger ruilt zijn nageslacht in voor een nieuwe iPhone of een vakantie naar Bali, maar vergeet dat er straks niemand meer is om zijn cultuur over te dragen.
De Conclusie: Terwijl Nederland zichzelf wegcijfert onder het juk van een controlerende overheid en persoonlijk hedonisme, houdt Indonesië vast aan de Adat. Een Toekomst zonder Nederlanders Over honderd jaar is de Indonesische cultuur nog steeds springlevend, gedragen door miljoenen afstammelingen van de huidige generatie. De Nederlandse "childfree"-ideologie zorgt er echter voor dat wij eindigen als een museumstuk. Als we de Indonesische lessen over familie en de Adat van het nageslacht niet onmiddellijk herontdekken, worden we simpelweg weggevaagd door volkeren die wél de discipline hebben om de wieg te vullen.
